Variantieanalyse van Welch

De klassieke variantieanalyse veronderstelt dat alle groepen even sterk variëren. De analyse van Welch niet: ze weegt elke groep naar zijn spreiding en verlaagt de vrijheidsgraden (vandaar de decimalen). Statable geeft ze altijd als hoofdresultaat, zonder voortoets; de klassieke variantieanalyse staat ernaast.

Voorbeeld: Welch F(4; 42,7) = 8,03, p < ,001: de ozonwaarden van de vijf maanden verschillen ook bij ongelijke spreiding.

Let op: Ook de analyse van Welch laat alleen zien dat minstens twee groepen verschillen. De paarsgewijze vergelijkingen laten zien welke (Games-Howell past).