Tau-U i Tau ze skorygowaną fazą wyjściową

Oba wskaźniki wywodzą się z tau Kendalla i mogą uwzględniać trend w fazie wyjściowej. Tau-U (Parker i in. 2011) liczy pary z A i B, w których B jest lepsze, odejmuje gorsze i dzieli przez liczbę par; „minus trend A” odejmuje też kierunek zmian w czasie w obrębie A. Wartość może więc leżeć nieco poza zakresem od −1 do +1. Tau ze skorygowaną fazą wyjściową (Tarlow 2017) najpierw testuje, czy A ma istotny trend (τ Kendalla, p ≤ ,05). Jeśli tak, linię trendu A (Theil-Sen) odejmuje się od wszystkich wartości; następnie liczy się τ między skorygowanymi wartościami a fazą. W przeciwnym razie nie wprowadza się korekty. Wskaźnik Tarlowa pozostaje między −1 a +1 i uchodzi za lepiej chroniony przed wynikami fałszywie dodatnimi. Podział według Vannesta i Ninci (2015): do ,20 mały, do ,60 umiarkowany, do ,80 duży, powyżej bardzo duży.

Przykład: Tau-U = ,93, p = ,002; Tau-BC = ,59, p = ,002.

Ostrożnie: Usunięcie trendu zakłada, że trend fazy wyjściowej trwałby przez B - przy długiej fazie B to mocne założenie. Przy mniej niż 3 pomiarach w A nie da się przetestować trendu. Wartości p zakładają niezależne pomiary.