I² και Q (ετερογένεια)

Το Q ελέγχει αν οι μελέτες διαφέρουν μεταξύ τους περισσότερο απ' όσο θα υποδήλωνε η τύχη μέσα στις μελέτες. Το I² δίνει, σε ποσοστό, το μέρος της συνολικής μεταβολής στις επιδράσεις που προέρχεται από πραγματικές διαφορές ανάμεσα στις μελέτες και όχι από την τύχη. Εμπειρικός κανόνας με βάση τους Higgins και συνεργάτες (2003), που ονομάζουν ορόσημα το 25, το 50 και το 75%: κάτω από 25% χαμηλή, από 25% μέτρια, από 50% ουσιαστική, από 75% υψηλή.

Παράδειγμα: I² = 95%, Q(8) = 123,7, p < ,001: σχεδόν όλη η μεταβολή οφείλεται σε πραγματικές διαφορές ανάμεσα στις μελέτες (διάρκεια παραμονής, Normand 1999).

Προσοχή: Με λίγες μελέτες το I² είναι πολύ ανακριβές· γι' αυτό εμφανίζεται το διάστημα. Ένα μικρό Q με λίγες μελέτες δεν αποδεικνύει ότι οι μελέτες είναι ίδιες. Το I² είναι ποσοστό, όχι μέτρο του μεγέθους των διαφορών: με πολύ ακριβείς μελέτες το I² γίνεται μεγάλο, ακόμη κι αν τα αποτελέσματα είναι κοντά. Πόσο απλώνονται τα αληθινά αποτελέσματα δείχνουν το τ και το διάστημα πρόβλεψης.