Test rangowy (bez rozkładu normalnego)

Test Manna-Whitneya (dwie grupy), test Kruskala-Wallisa (trzy lub więcej grup) i test Wilcoxona (dwa pomiary tych samych osób) porządkują wszystkie wartości według wielkości i pracują z pozycjami w rankingu zamiast ze średnimi. Nie wymagają rozkładu normalnego i prawie nie przeszkadzają im pojedyncze wartości odstające. Jako wielkość w jednostce pomiaru podawany jest estymator Hodgesa-Lehmanna (HL) z 95% przedziałem ufności: dla dwóch grup mediana wszystkich różnic między jedną osobą z każdej grupy, dla dwóch pomiarów pseudomediana zmiany. Wielkość efektu to r = |z| / √N (,1 mały, ,3 średni, ,5 duży), rangowa korelacja dwuseryjna (odsetek par, w których jedna grupa jest wyższa, razy 2, minus 1) lub, dla Kruskala-Wallisa, ε² = H / (n − 1). Po istotnym statystycznie teście Kruskala-Wallisa test Dunna z poprawką Holma pokazuje, które pary się różnią. Powód testu rangowego Statable podaje już przed obliczeniem: wyraźna skośność, wartości odstające lub miara o niewielu poziomach (porządkowa lub najwyżej 7 różnych wartości) - sama wielkość grupy nie jest powodem. Statable nigdy nie przełącza się sam.

Przykład: Wartości ozonu w maju i w sierpniu: U = 127,5, z = 3,85, p < ,001, r = ,53 - wartości w sierpniu są wyraźnie wyższe.

Ostrożnie: Test rangowy pokazuje, czy jedna grupa ma zwykle wyższe wartości; nie testuje samych median. Przy bardzo wielu rangach wiązanych i bardzo małych grupach przybliżenie rozkładem normalnym jest nieprecyzyjne.